skip to main |
skip to sidebar
Νέος δίσκος της Τάνιας Τσανακλίδου (Οκτώβριος 2009)
Τίτλοι
1.Πάντα
2.Νυχτώνει
3.Μόνη μου
4.Εγώ για δύο
5.Αυτό είμαι
6.Νύχτα της φωτιάς
7.Intro (ορχηστρικό)
8.Προβολέας
9.Καληνύχτα
10.Παράδεισος
11.Έξοδος (ορχηστρικό), Καληνύχτα (Dangerous liaisons mix by Michael Delta)
Μουσικοί έγραψαν οι:
Γιάννης Χριστοδουλόπουλος
Θοδωρής Οικονόμου
Θέμης Καραμουρατίδης
Αντώνης Ανδρέου
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας
Δημήτρης Μπαρμπαγάλας
Στίχους έγραψαν οι:
Ελεάνα Βραχάλη
Άκης Δήμου
Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Γιάννης Μαύρος
Σταύρος Σταύρου
Διπλό CD της Αρλέτας! Το πρώτο CD περιέχει νέα τραγούδια και το δεύτερο επανεκτελέσεις παλιών τραγουδιών της.
Καράβια ανήμερα χτυπήθηκαν και χάσαν
άνιση μάχη κόντρα σ' άγριο καιρό
θλιμμένα είδωλα τα κύματα ξεβράσαν
σ' έναν καθρέφτη ραγισμένο και θολό
Μ' αναμνήσεις αλήτες
το κρεβάτι μου στρώνω
για λιγότερες ήττες
ροκανίζω το χρόνο
Μαινάδες θύελλες οράματα σαρώσαν
κι ύστερα ανοίξαν κενοτάφιο ομαδικό
αγγέλους έρωτες στο δήμιο παραδώσαν
κι έναν που βόλευε προσκύνησαν θεό
Ξαστεριές ισοβίτες
κληρονόμησα μόνο
για λιγότερες ήττες
ροκανίζω το χρόνο
Όπως λέει και ο τίτλος, στον δίσκο ακούμε την μεγάλη ποιήτρια Κική Δημουλά να διαβάζει ποιήματά της. Αξίζει να την ακούσετε!
(Κλικ στην εικόνα αν θέλετε να το δείτε δημοσιευμένο στο περιοδικό ΟΑΣΙΣ και να διαβάσετε την κριτική)
Δυάρι από το χρόνο φαγωμένο
Αγίου Μελετίου κι Αχαρνών
καδένα με ρολόι σταματημένο
τον έρωτα να μάθω περιμένω
με ραβασάκι ηλεκτρονικό
Τοπίο στην ομίχλη ξεχασμένο
φεγγάρι αραγμένο στο βυθό
το ξέρω το παιχνίδι είναι στημένο
το μέλλον μου το έχουνε ταμένο
σε νιτερέσο πολυεθνικό
Γεράνι στο σκαλί μαραζωμένο
παράθυρο που βλέπει στο κενό
το στοίχημα από χέρι είναι χαμένο
το όνειρο στην άσφαλτο πεσμένο
αναζητάει Ερμή ψυχοπομπό
Σχεδία που δε βρήκε την Ιθάκη
κουφάρι σ' ένα τύμβο ομαδικό
Ηλύσια Πεδία δίχως πύλες
το πόστο μου κενό στις Θερμοπύλες
κρατάει ο Εφιάλτης το στενό
Με σέρνει σε κακόφημο μπαράκι
της λησμονιάς κερνάει το νερό
μετρέσα κολασμένη η ψυχή μου
εταίρα ξεπεσμένη η ζωή μου
παλιάτσος σε ριάλιτι φτηνό
Δε μένω άλλο για να τραγουδήσω
το τείχος σας αγέρωχο υψώνεται
ανώφελα τα λόγια κι αν μιλήσω
η άρνηση με άρνηση πληρώνεται
Ώρα λοιπόν να σας αφήσω
στα πρέπει, στους αυθαίρετους κανόνες σας
είναι καιρός να ξαναζήσω
σε μέρη που δε φτάνουν οι χειμώνες σας
Δε μένω άλλο για να τραγουδήσω
αλήθειες που δε θέλετε να ξέρετε
το χρόνο το χαμένο θα κερδίσω
στα μέτρα σας ποτέ δε θα με φέρετε
'Ωρα λοιπόν να σας αφήσω
να ψάξω την ταυτότητα που έχασα
κι ίσως μια μέρα ζωγραφίσω
στα χείλη το χαμόγελο που ξέχασα
Στα φώτα της πόλης δεν έχω παρόν
στα στείρα συνθήματα δηλώνω απών
Από το όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω
σε μιαν αλήθεια που φοβάμαι ν' αντικρύσω
Στα πέτρινα λόγια κλείνω τ' αυτιά
στη λίστα των πρέπει τραβώ μολυβιά
Από το όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω
από συνήθεια δε θ' άντεχα να ζήσω
Στους ήχους του δρόμου δεν έχω παρόν
στα κάλπικα σλόγκαν δηλώνω απών
Από το όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω
σε έναν κόσμο που θα με κάνει να δακρύσω
Στα φάλτσα μηνύματα κλείνω τ' αυτιά
στα άγονα σχήματα τραβώ μολυβιά
Από το όνειρο δε θέλω να ξυπνήσω
από υποχρέωση δε θ' άντεχα να ζήσω
Από το όνειρο δε θέλω να ξεφύγω
δε θυσιάζω το μεγάλο για το λίγο
Στον ταρσανά το γέρικο έξω από την Ιτέα
είπα και μου σκαρώσανε ορθόπλωρο καΐκι
ένα τραγούδι σφύριζα του Νίκου Καββαδία
θαρρούσα ήταν μπορετό να φτάσω στην Ινδία
Γύρεψα στους Δελφούς χρησμό απ' τη γριά Πυθία
αίνιγμα το χαμόγελο, της Μόνα Λίζα κόπια
ήτανε τα μελλούμενα - τι άλλο - ήξεις αφίξεις
μέσα σε τρία τέρμινα γι' αλλού θα αρμενίσεις
Θεριό το κύμα αλύπητα χτυπάει στο φινιστρίνι
σπασμένο το καράβι μου σαν του μπαρμπα-Σκαρίμπα
γοργόνα που λαχτάρησε αλαργινό ταξίδι
κι έχει ξεπέσει στα ρηχά εδώ στο Γαλαξίδι
Είπα και μου σκαρώσανε ορθόπλωρο καΐκι
θαρρούσα ήταν μπορετό να φτάσω στην Ινδία
πανούργα η μοίρα μάγισσα με κοφτερό λεπίδι
κανόνισε το μπάρκο μου Ιτέα - Γαλαξίδι
Ενθάδε κείται αφανής αυτόχειρ νεανίας
τον βίον ετελεύτησεν άνευ μεταμελείας
εντός κελίου φυλακής υψίστης ασφαλείας
όπου εξέτιε ποινήν εσχάτης προδοσίας
Γεννήθηκα σ' ένα χωριό έξω από τη Μεθώνη
δεν είχα θειά στο Αμέρικα και μπάρμπα στην Κορώνη
Στον Έβρο ξεχειμώνιασα για τη μαμά πατρίδα
δεν ήμουνα επώνυμος, πρωτεύουσα δεν είδα
Μάθε παιδί μου γράμματα, άκου το δάσκαλό σου
στο άστυ το ιοστεφές τράβα για το καλό σου
Αδιάβλητοι διαγωνισμοί, στις θέσεις κάτσαν άλλοι
δεν έχεις βύσμα, δεν περνάς και go home ρετάλι
Πόρτες, παράθυρα χτυπώ μα πουθενά δουλεία
δεν ήμουν απ' τα εκλεκτά χρωματιστά παιδία
ούτε και υποτακτικός εργατοπατεράδων
μαφιόζων υποχείριο, τσιράκι αφεντάδων
Σαν ύψωσα το ανάστημα, δεν έσκυψα κεφάλι
διαδικασίες συνοπτικές και στη στενή ρεμάλι
και πήρα λόγω ιδεών και διαγωγής κοσμίας
επίγραμμα ευανάγνωστο στήλης επιτυμβίας
Ενθάδε κείται αφανής αυτόχειρ νεανίας
τον βίον ετελεύτησεν άνευ μεταμελείας
εντός κελίου φυλακής υψίστης ασφαλείας
όπου εξέτιε ποινήν εσχάτης προδοσίας
Μη μου μιλάς
αν είσαι απόηχος χαμένης εφηβείας
στείρο γρανάζι σκουριασμένης εξουσίας
αν σε τρομάζουν όνειρα αλήτες
ασπάζεσαι μετά Χριστόν προφήτες
μη μου μιλάς
Μη με κοιτάς
αν στέριωσες σε λιμανάκια ήμερα
δεν πήρες στο κατόπι μία χίμαιρα
αν μπήκες στ' αποφόρια που σου δώσανε
προσκύνησες αυτούς που σε γυμνώσανε
μη με κοιτάς
Μη με ζητάς
αν είσαι κόλακας μιας δήθεν αυθεντίας
γραμμή σου δίνει ένας τυχάρπαστος Μεσσίας
αν βγαίνεις κύριο θέμα στις ειδήσεις
θωπεύεις πουλημένες συνειδήσεις
μη με ζητάς
Μη μ' αγαπάς
αν λήθης παρωπίδες σου φορέσανε
της νιότης σου τα θέλω αλυσοδέσανε
αν λύγισες κι απ' τις επάλξεις λάκισες
γονάτισες, τους πόθους σου φυλάκισες
μη μ' αγαπάς
Ανέμελα χρόνια
φτηνή η κολόνια
η κάθε στιγμή ακριβή
Μπλουτζίν και σαντάλια
βραδιές στ' ακρογιάλια
παρέα με Rolling και Beatles
Pink Floyd και Τείχος
κιθάρα ο Μίχος
τραγούδι η Βασιλική
Ειρήνης πορείες
και διαμαρτυρίες
αυτόφωρο τ' άλλο πρωί
Μαλλιά ως τη μέση
και σ' όποιον αρέσει
γιατί ήταν ροκ η ζωή
Περάσαν τα χρόνια
Dior η κολόνια
home cinema και DVD
Σινιέ και τακούνια
γραβάτες, κοστούμια
φευγάτοι οι Rolling κι οι Beatles
Πού πήγε Το Τείχος
τι έγινε ο Μίχος
πού να 'ναι η Βασιλική
Πολλά ξεχαστήκαν
πολλοί βολευτήκαν
μα μείναμε λίγοι τρελοί
Μαλλιά ως τη μέση
και σ' όποιον αρέσει
γιατί είναι ροκ η ζωή
Ο Σπύρος Αρματάς μελοποίησε και τραγούδησε τους στίχους μου.
Η επίσημη ιστοσελίδα του:
http://armatas.110mb.com/
Μπορείτε ν' ακούσετε το Είναι ροκ η ζωή εδώ:
http://rapidshare.com/files/292899798.wmv
1. Η γλυκιά Ίρμα
Μουσική Marguerite Monnot
Στίχοι Alexandre Breffort
Μουσική διασκευή, ενορχήστρωση & διεύθυνση ορχήστρας Γιάννης Σπανός
Ελληνικοί στίχοι Λευτέρης Παπαδόπουλος
Τραγουδούν Έλλη Λαμπέτη, Δημήτρης Μαλαβέτας, Ντίνος Ηλιόπουλος & Χορωδία
Πρώτη έκδοση δίσκου 1972
Επανέκδοση 2005
Το έργο ανέβηκε από το θίασο Λαμπέτη στο θέατρο Μπροντγουαίη το 1972, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλαβέτα και με πρωταγωνιστές την Έλλη Λαμπέτη, το Δημήτρη Μαλαβέτα και το Ντίνο Ηλιόπουλο
2.Αποσπάσματα θεατρικού λόγου (3 CD)
Πρώτη έκδοση 1989
Επανέκδοση 1995
Ακούγονται αποσπάσματα από τα εξής θεατρικά έργα
Τελευταίο βαλς του Σώμερσετ Μωμ
Πεγκ καρδούλα μου του Τζων Χάρτλυ Μάννερς
Μαμζέλ Πέπσι της Πιερρέτ Μπρυνό
Θυμήσου το Σεπτέμβρη του Νόελ Κάουαρντ
Φράνκυ της Κάρσον Μακ Κάλλερς
Βυσσινόκηπος του Άντον Τσέχωφ
Το φάντασμα της Μασσαλίας του Ζαν Κοκτώ
Μις Μπριλ της Κάθρην Μάνσφηλντ
Φθινοπωρινή ιστορία του Αλεξέι Αρμπούζωφ
Φιλουμένα Μαρτουράνο του Εντουάρντο ντε Φίλιππο
Δεσποινίς Μαργαρίτα του Ρομπέρτο Ατάυντε
Ο κύκλος με την κιμωλία του Μπέρτολντ Μπρεχτ
Εκτός από την Έλλη, ακούγονται οι ηθοποιοί
Δημήτρης Χορν
Μαρία Φωκά
Κώστας Ρηγόπουλος
Κώστας Καρράς
Μάρθα Βούρτση
Δημήτρης Παπαμιχαήλ
Μάνος Κατράκης
Σαπφώ Νοταρά
Γιώργος Μοσχίδης
Πάνος Μιχαλόπουλος
Αντώνης Καφετζόπουλος
Σάββας Αξιώτης
Γιάννης Φακής
Μουσική επένδυση Μάνος Χατζιδάκις (μουσική από το Ματωμένο Γάμο)
Η Έλλη Λαμπέτη γεννήθηκε στα Βίλια Αττικής το 1926. Το πραγματικό της όνομα ήταν Έλλη Λούκου.
Το 1941 έδωσε εξετάσεις και απέτυχε τόσο στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου όσο και στη σχολή Κοτοπούλη. Η ίδια η Μαρίκα Κοτοπούλη την έκανε δεκτή στη σχολή αναγνωρίζοντας το ταλέντο της. Άλλαξε το επώνυμό της από Λούκου σε Λαμπέτη όταν διάβασε το βιβλίο Αστραπόγιαννος του Αριστοτέλη Βαλαωρίτη.
Η πρώτη της θεατρική εμφάνιση ήταν το 1942 στο έργο του Γκέρχαρντ Χάουπτμαν Η Χάνελε πάει στον Παράδεισο. Η συνεργασία της με το Θέατρο Τέχνης το διάστημα 1946-1948 είναι αυτή που την καθιερώνει ως εξαίρετη ηθοποιό. Ξεχώρισαν οι ερμηνείες της στον Γυάλινο κόσμο, στην Αντιγόνη και στο πρώτο ανέβασμα του Ματωμένου Γάμου στην Ελλάδα, παράσταση για την οποία τη μουσική έγραψε ο Μάνος Χατζιδάκις.
Ακολούθησαν οι συνεργασίες της με το θίασο της Κατερίνας και το Εθνικό Θέατρο. Από το 1949 ανήκει στο θίασο του Κώστα Μουσούρη όπου οι μεγαλύτερες επιτυχίες της ήταν το Πεγκ καρδούλα μου και η Κληρονόμος. Το 1952 συγκροτεί με το Δημήτρη Χορν και το Γιώργο Παππά τον θίασο Λαμπέτη-Παππάς-Χορν κι από το 1956 τον θίασο Λαμπέτη-Χορν. Ανέβασαν με μεγάλη επιτυχία κλασικά έργα όπως το Νυφικό κρεβάτι, Αριστοκρατικός δρόμος, Το παιχνίδι της μοναξιάς, και περιόδευσαν σε Αίγυπτο, Κωνσταντινούπολη και Κύπρο.
Μετά το χωρισμό της με το Χορν το 1959, συνεχίζει τη θεατρική της πορεία τη δεκαετία του 1960 με μεγαλύτερες επιτυχίες της το Λεωφορείο ο Πόθος (της είχε στείλει συγχαρητήρια επιστολή ο Σεφέρης) και το Πέπσι εμπορικά (έκανε 400 παραστάσεις, αριθμό ρεκόρ για την εποχή).
Όμως η πιο ώριμη δεκαετία της ήταν του 1970 παρά τα προσωπικά προβλήματα που αντιμετώπιζε. Ανέβασε με εξίσου μεγάλη επιτυχία από μιούζικαλ (Η γλυκιά Ίρμα, 1972) μέχρι Τσέχωφ (Βυσσινόκηπος, 1974 με συμπρωταγωνιστή το Δημήτρη Παπαμιχαήλ). Το 1977 συνεργάστηκε στη Φθινοπωρινή ιστορία με το Μάνο Κατράκη. Ανεπανάληπτες υπήρξαν οι ερμηνείες της στα Δεσποινίς Μαργαρίτα & Φιλουμένα Μαρτουράνο, καθώς και στα Μονόπρακτα. Η τελευταία της παρουσία στο θέατρο ήταν το 1981 στο έργο Σάρα - Τα παιδιά ενός κατώτερου Θεού, όπου υποδύθηκε με μεγάλη επιτυχία την κωφάλαλη Σάρα.
Αλλά και στον κινηματογράφο οι επιτυχίες της δεν ήταν λίγες, ιδίως στις ταινίες Το κορίτσι με τα μαύρα, Κυριακάτικο ξύπνημα, Το τελευταίο ψέμα, Η κάλπικη λίρα.
Στις 3/9/1983 η Έλλη Λαμπέτη άφησε την τελευταία της πνοή σε νοσοκομείο των Η.Π.Α. Η τελευταία προσφορά της ήταν η δωρεά των ματιών της.
Το Νοέμβριο του 2008 κυκλοφόρησε από τη ΛΥΡΑ μια κασετίνα που περιέχει 4 δίσκους της Έλλης οι οποίοι είχαν κυκλοφορήσει μεμονωμένα παλαιότερα.
Στον πρώτο και στον δεύτερο δίσκο ακούμε τα Έξι μονόπρακτα που είχε ανεβάσει η Έλλη το 1978 στο θέατρο Κάππα.
Πρώτος δίσκος
Η Εβραία - Μπέρτολντ Μπρεχτ
Η πιο δυνατή - Αύγουστος Στρίντμπεργκ
Όλυα, μια ψυχούλα - Άντον Τσέχωφ & Γκαμπριέλ Αρού
Δεύτερος δίσκος
Τρία μονόπρακτα του Ζαν Κοκτώ
Η ανθρώπινη φωνή
Η ψεύτρα
Την έχασα
Τρίτος δίσκος
Η Λαμπέτη διαβάζει Καβάφη
Η Έλλη διαβάζει 25 ποιήματα του Κωνσταντίνου Καβάφη
Τέταρτος δίσκος
Η Λαμπέτη διαβάζει από το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο & από τους ύμνους και τα εγκώμια της Μ. Εβδομάδας.
Μια κασετίνα που δεν πρέπει να λείπει από τη δισκοθήκη μας!
Εφτά και τέταρτο, ξημέρωσε Δευτέρα
μείναμε ρέστοι από τρόλεϊ και μετρό
σ' ένα Α4 σου γράφω καλημέρα
παρκάρω άτσαλα, την κάρτα μου χτυπώ
Φρουροί ακοίμητοι σ' ατέρμονη θητεία
ωχρά ανδρείκελα, ντεκόρ από χαρτιά
δουλειά μαζεύτηκε, θα κάνω υπερωρία
μ' ένα SMS σου λέω θα 'ρθω στις εννιά
Κι ενώ ο Δημήτρης χαστουκίζει την Αλίκη
πλέκω στιχάκια για αγάπες μου παλιές
δυο στην Αθήνα κι άλλη μια στη Σαλονίκη
στο άλλο break θα το παίξουμε εραστές
Βράδυ Σαββάτου όλη η παρέα στου Μιχάλη
γνώριμα φάλτσα σ' ένα γκρίζο σκηνικό
θα βυθιστώ σε βότκα δίχως πορτοκάλι
και μ' ένα ψέμα βολικό θα ξεχαστώ
Εφτά και τέταρτο, ξημέρωσε Δευτέρα
ταπί και πάλι από τρόλεϊ και μετρό
τύπωσα αντίγραφα που λένε καλημέρα
παρκάρω άτσαλα σ' αδιέξοδο στενό
Ζωγράφιζε καρδιές στην αμμουδιά
και μ' έναν κόμπο πάντα στο λαιμό του
ρωτούσε γιατί έσβηναν παιδιά
που είχαν άλλο χρώμα απ' το δικό του
Γιατί αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει;
Και έντυνα αλήθεια την ψευτιά
να μην τρομάζει
Γιατί αλυσοδένουν τη χαρά;
Ποιος έστειλε τον ήλιο στο χαμό του;
Γιατί τα περιστέρια είναι νεκρά;
Ποιος βάφτισε το διάολο θεό του;
Γιατί αυτός ο κόσμος δεν αλλάζει;
Και έντυνα ημέρα τη νυχτιά
να μην τρομάζει
Τον είδα ένα βράδυ στ' ανοιχτά
ταξίδευε με φάρο τ' όνειρό του
κι αγάπης φυλλαράκια στα μαλλιά
να βρει τον κόσμο τον αγγελικό του
Το ξέρει πως ετούτος δεν αλλάζει
Και έντυσε τη μνήμη λησμονιά
να μην τρομάζει
Σου 'πανε κράτα τη ζωή σου
όπως στη δώσαμε
κλείσε τα μάτια και κοιμήσου
όπως σου στρώσαμε
Σβήσε τα κούφια όνειρά σου
απ' το τσερβέλο σου
ύστερα θάψε τη μαγκιά σου
κι όλα τα θέλω σου
Έτσι προστάξαν τα θηρία
σκέψου την πάρτη σου
κι άσ' τους να γράφουν ιστορία
πίσω απ' την πλάτη σου
Σου 'πανε κοίτα τη βολή σου
αλλού ας σταυρώνονται
νοιάσου μονάχα το πετσί σου
αυτοί δε σώνονται
Μάθε να ζεις από συνήθεια
χωρίς μπερδέματα
βαρυποινίτισσα η αλήθεια
θεσμός τα ψέματα
Σαράντα-κάτι η αφεντιά σου
αυτό ήταν, πέρασε
Σήκωσε τώρα τα βρακιά σου
και άντε γέρασε
Της πόλης ερημώσανε οι δρόμοι
τα τύμπανα ηχήσαν της σιωπής
τα όνειρα τα γράφουν τροχονόμοι
για λόγους ασφαλείας οδικής
Λακίσαν απ' τα χείλη οι κουβέντες
τα λάβαρα ξαπλώσαν καταγής
ρολάρουνε απάνω τους Μερσέντες
για λόγους τάξης κι ηθικής
Σαΐνια τακιμιάσαν με τους νόμους
αράξανε σε θώκους περιωπής
διορίσανε τους κλέφτες αστυνόμους
για λόγους λοβιτούρας θεμιτής
Λουφάξαν οι σημαίες στα μπαλκόνια
παράδεισο πουλάν επί της γης
λαμόγια μέρα νύχτα στην Ομόνοια
για λόγους duty free αρπαχτής
Συνθήματα γεράσαν στα κατώγια
στα ράδια πλατίνες της ντροπής
θαφτήκανε οι μνήμες στα υπόγεια
για λόγους ασφαλείας εθνικής
Έι νοικοκυραίοι! Ακούει κανείς;
Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό ΔΙΦΩΝΟ το Νοέμβριο του 2006.
Εγώ είμαι ένας φιλήσυχος νομοταγής πολίτης
με κεραμίδι ιδιόκτητο κι ωράριο σταθερό
στη γυάλα του συστήματος εκούσιος ισοβίτης
κατακτητών συνένοχος, υπόδουλων εχθρός
Δεν πάω σε διαδήλωση, δεν τρέχω σε πορείες
δεν έχω με το καθεστώς να λύσω διαφορές
Μόλις χαράξει Κυριακή ανοίγω εκκλησίες
κι όταν σκοτάδι έχει βαθύ σταυρώνω Παναγιές
Εγώ είμαι ένας φιλήσυχος νομοταγής πολίτης
το ποινικό μητρώο μου κρατάω καθαρό
στο κάτεργο των ισχυρών εκούσιος ισοβίτης
τροπαιοφόρων σύμμαχος, χαμένων τιμωρός
Δε στέλνω υπομνήματα, δεν κάνω απεργίες
δεν έχω τάσεις ζόρικες κι αντιστασιακές
Ιπποτικά υποκλίνομαι τη μέρα στις κυρίες
κι όταν σκοτάδι έχει βαθύ κηδεύω παρθενιές
Εγώ είμαι ένας φιλήσυχος νομοταγής πολίτης
στοιχεία της ταυτότητας Άγγελος Εκπεσών
στο ρόλο μου αυτοδίδακτος εκούσιος ισοβίτης
κομπάρσος σ' ένα θίασο παλιάτσων θλιβερών
Παιδί χαμένο στην αναβροχιά
αγέλαστου Σαββάτου
καπνοί θα σε τυλίξουν
άγγελοι αργού θανάτου
Τι να σου τραγουδήσω
σε μέρες σταυρωτήδες
πληγές πώς να σου κλείσω
με εξόριστες ελπίδες
Παιδί που για την άνοιξη μιλάς
σ' ανέραστους ανθρώπους
το είναι σου θα πνίξουν
μες σε κρανίου τόπους
Τι να σου τραγουδήσω
σε μέρες σταυρωτήδες
πληγές πώς να σου κλείσω
με εξόριστες ελπίδες
